بسم الله الرحمن الرحيم

مصطفى صلى الله عليه و آله و سلم به اشارت انگشت ماه آسمان را بشكافت . و آن چنان بود كه جمعى سرگشتگاه سوداى ضلالت ⁽²⁶⁾ و گم شدگان بيداى جهالت ⁽²⁷⁾ كه نقش توحيد را به دست شكر از تخته دل سترده ⁽²⁸⁾ بودند و در تيه ⁽²⁹⁾ تحير⁽³⁰⁾ راه گم كرده بودند، به حضرت رسالت صلى الله عليه و آله و سلم آمدند كه (يا) محمد! دبدبه ⁽³¹⁾ پيغمبرى تو را در آفاق مى زنند و ما آن سراپرده راز تو را چون حلقه بردريم . بر مصداق قول خود، معجزه اى بنماى و اين معجزه كه در زمين مى نمايى ، ما را گمان چنان است كه تو آن كار را به لباس تلبيس ⁽³²⁾ مى پوشانى ، يك راه اينجا به آسمان افكن و اين طبق ما را بر هم افكن ⁽³³⁾ تا ما را اين خيال به هزيمت شود⁽³⁴⁾ و خاشاك شبهت يك ره ⁽³⁵⁾ از بصر بصيرت ⁽³⁶⁾ ما برخيزد.
چون اين سخن بشنيد گفت : خداوندا! اين گمراهان به سر چه كردند؟ اگر مصلحت است مرا قوتى ده كه به مقراض ⁽³⁷⁾ انگشت ، قراضه اى ⁽³⁸⁾ از دامن ماه ببرم - تا باشد كه اين معجزه ، توتيايى ⁽³⁹⁾ شود كه آن كور ديدگان بدان بينا شوند.
خطاب عزت در رسيد كه كسى را با تو اين مضايقه ⁽⁴⁰⁾ نيست . تو اشارتى كن كه ماه اسير بنان ⁽⁴¹⁾ تو است ؛ جوزا⁽⁴²⁾، مر بسته به نام تو است .
خواجه نگاه كرد، ماه را ديد كه از زير دامن شفق سر بر گريبان افق آورده بود و به نور خود عالم را منور كرده . آفتاب رسالت كه شعشعه انوار او بر نور آفتاب و ماه غالب بود، ذره اى از شعاع انگشت خود بر ميان ماه زد. ماه را به دو نيم كرد، چنانكه نيمه اى از جانب جنوب و نيمه اى از جانب شمال .