چشم فرو بسته اگر وا کنی                      در تو بود هرچه تمنا کنی

           عافیت از غیر،نصیب تو نیست                    غیرِ تو ای خسته طبیب تو نیست

           از تو بُوَد راحت بیمار تو                              نیست بغیر از تو، پرستار تو

          همدم خود شو، که حبیب خودی                چاره خود کن، که طبیب خودی

          غیر، که غافل ز دل زار توست                    بیخبر از مصلحتِ کار توست

         برحذر از مصلحت اندیش باش                    مصلحتِ اندیشِ دل خویش باش

         چشم بصیرت نگشایی چرا؟                     بیخبر از خویش چرایی چرا؟

        صید، که درمانده زِ هَر سو شده است        غفلت او، دام ره او شده است

        تا رهِ غفلت سِپُرَد پای تو                          دام بود جای تو، ای وای تو

        خواجه مُقبِل، که ز خود غافلی                 خواجه نه ای، بنده نامُقبِلی

         از ره غفلت، به گدایی رسی                    ور به خود آیی، به خدایی رسی

                                              **********

        پیر تهی کیسه بی خانه ای                     داشت مکان، دردل ویرانه ای

       روز به دریوزگی از بخت شوم                    شام به ویرانه درون، همچو بوم

       گنجِ زری بود در این خاکدان                     چون پری از دیده مردم نهان

      پای گدا، بر سر آن گنج بود                      لیک ز غفلت، به غم و رنج بود

       گنج صفت،خانه به ویرانه داشت               غافل از آن گنج که در خانه داشت

        عاقبت از فاقه و اندوه و رنج                     مَرد گدا مُرد و نهان ماند کنج

                                           *******

        ای شده نالان ز غم و رنج خویش           چند نداری خبر از گنج خویش؟

        گنج تو باشد، دل آگاه تو                      گوهر تو، اشک سحرگاه تو

        مایه امید مدان غِیر را                          کعبه حاجات مَخوان دیر را

        غیر، ز دلخواه تو آگاه نیست                 زآنکه، دلی را به دلی راه نیست

       خواهش مرهم، ز دل ریش کن             هرچه طلب میکنی از خویش کن